Kent u die reclame van Telfort? ‘Van zeiljacht naar koopjesjacht’.

In mijn geval is het andersom: ‘van cliënt naar consulent’. De organisatie waar ik aan de slag ben heeft me gevraagd mijn werkervaringsplek weer ter beschikking te stellen en biedt met een werkervaringsplek aan als consulent met vooruitzicht op een contract als het goed gaat.

Wat wilde het geval? Ondercapaciteit bij de consulenten in een nog niet volgroeid team. Dus werd ik ingepland om de verplichte sollicitatiebijeenkomsten voor de werkzoekenden mee te begeleiden. Dat is een taak die eigenlijk de consulenten doen. Dus ja. Ik maak een praatje met deez’ en geen en probeer beeld te krijgen van hoe en waar kansen liggen. Het gaat om mensen met een flinke afstand tot de arbeidsmarkt. Ga er maar aan staan. Ik help iemand met een brief. Ik leer iemand die nog nooit een computermuis in haar handen heeft gehad hoe ze zoiets moet bedienen. Dat gaat best voortvarend. Nou ja, zó voortvarend dus dat ik van de week even bij de teamleidster moest komen.

Ik zou gek zijn als ik het niet aanpak. Dus heb ik er ja op gezegd. Daarmee blijft Friesland voorlopig nog even plan B. Dat trek ik uit de kast mocht het hier toch niet goed gaan. Maar het gaat boven verwachting, zelfs nog voor ik goed en wel ben begonnen. De man die ik hielp met de brief mag op gesprek bij een vooraanstaand adviesbureau.

dan begint het voor mij vandaag.

Letterlijk, omdat ik vandaag deze leeftijd bereik, en minder letterlijk omdat ik vandaag begin op een nieuwe, tijdelijke werkervaringsplek in een administratieve functie waarin ik gegevens van collega-werkzoekenden moet verwerken en nieuwe vacatures op het intranet moet zetten. ‘Ik zie een soort droste-effect’, zoals de theatertechnicus, met wie ik de afgelopen drie maanden heb gewerkt, zei.

Tussentijds ben ik verwelkomd in de wereld van Kafka bij het gemeentelijk reïntegratiebedrijf. Solliciteren, zúl je! Alsof ik dat nog niet had gedaan. En een carrièrewending hoort echt tot de mogelijkheden hoor. Toch sla ik een uitnodiging voor scholing en werk als glasvezelkabellasser beargumenteerd af na de verplichte bijeenkomst. Daar was ik als vrouw een zeldzaamheid tussen al die mannen. De jobhunter was afgegaan op het woordje theater*techniek*. Aha. Het meest technische dat ik daar heb gedaan is het aandraaien van een vleugelmoertje en stekkers in stopcontacten steken. Verder is het vooral het zeulen met stoelen, met tribuneonderdelen en met attributen voor de voorstelling van die dag. Verder ben ik in huis vooral een goedbedoelende hobbyklusser en als zo’n vleugelmoertje van een theaterlamp te strak zit aangedraaid heb ik de domme kracht van een mannenhand nodig omdat het mijn handen daaraan ontbreekt.
Toevallig dat ik vandaag een paar van die mannen met oranje hesjes op straat bezig zag. Stond achterop die hesjes: ‘glasvezelkabellasser’. Omdat ik de beroerdste niet wil zijn ben ik van mijn fiets gestapt en heb ik het ze gevraagd. Wat het werk nu behelst en of ze op basis van dit korte gesprekje zouden kunnen inschatten of dit werk en ik geschikt voor elkaar kunnen zijn.
‘Nou’, klonk het, nadat ik het verhaal had verteld. ‘Bent u echt zó wanhopig?’
Nou ja, ik niet, maar het reïntegratiebedrijf wel. Die moeten nu eenmaal ook hun targets halen in een tijd waarin ze wekelijks nieuwe werkzoekenden mogen verwelkomen. Dat snap ik ook best.

Solliciteren zúl je en alle werk is passend op straffe van sancties op je uitkering wegens vermeende werkweigering. Gelukkig is het bij mij zover nog niet gekomen. Vandaag begin ik en als het leven bij 40 begint begint het vandaag. En anders morgen. Of volgende week. Over een half jaar, als ik genoeg heb gespaard om een verhuizing naar Friesland te kunnen betalen.

Maar hoe zit het met je verhuisplannen?

Die zijn er nog. Maar ze staan in de ijskast, sinds eind vorig jaar. Dat komt doordat mijn voormalige werkgever me financieel te grazen heeft gehad bij de eindafrekening van mijn bewezen diensten. In het begin dat ik voor ze werkte, hebben ze een fictief voorschot op mijn rekening overgemaakt. Dat heb ik nooit gezien omdat het was in de tijd dat ik meer en meer uren maakte voor deze werkgever. Dat voorschot hebben ze bij de eindafrekening weer keurig netjes ingehouden op mijn salaris. Werkgever staat volkomen in zijn recht, dus helaas pindakaas voor mij, dat kostte me 466 euri. Ik ben gestopt met dit werk omdat het te onregelmatige inkomsten genereerde. Zo om en nabij bijstandniveau is dat funest voor je huishoudboekje. Na een klein jaar had ik het wel bekeken.

De ironie wil dat ik ook eind vorig jaar een woning aangeboden kreeg in Friesland. Helaas pindakaas wederom, maar al prioriteiten stellend was het niet verstandig om er ja op te zeggen. Wel weet ik nu dat ik bovenaan de wachtlijsten sta. Sparen dus, en wanneer er weer voldoende reserve is, kunnen we.

Dus werk ik wat extra uurtjes in het plaatselijke theaterzaaltje. Tot er ander werk is. Dat zal wel met Sint Juttemis worden.

Mijnheer de achtertuinpotloodventer is nog in een andere achtertuin hier te stede opgedoken. Voor mij fijn, dat ik niet de enige ben en dat het ook niet tegen mij persoonlijk bedoeld was. Iemand stuurde me overigens nog een filmpje in dit kader, met de opmerking ‘Je kunt maar beter dit achter je raam hebben.’ Daarmee ben ik het wel eens. U moet alleen even hier klikken.

En er is echt niets, helemaal niets noemenswaardigs gebeurd.

Gisteren dan maar. Toen mochten Ot en Jet mee naar het theaterzaaltje waar ik werk en daar deden ze Romeo en Julia. In elk geval een liefdesscène. Stelletje podiumbeesten. Het is een gsm-foto met navenante kwaliteit, maar hij is wel klikbaar.

Oja.

Ik hoef niet heel vroeg op. Dus speel ik na middernacht nog een spelletje webfeud. En ik win! Jeu!
Na het winnen ga ik nog even naar de wc en dan wil ik gaan slapen. maar ik kom terug van de wc en loop de keuken in en zie daar ‘iets’ bij mijn keukenraam.
Ik kijk.
Een piemel.
Er staat een kerel op mijn tuinbankje met zijn piemel te zwaaien pal tegen mijn keukenraam.
Ik trek mijn rolgordijn op en zie dat hij zijn gezicht met zijn hand verbergt, zijn ogen beschijnt hij met een zaklampje.

Ik bel de politie.
Okee, dit en dat en dat en waar precies en misschien bellen we nog even.

Vijf minuten later gaat de deurbel. Politie, vier man sterk.
Wat is er gebeurd? Ik vertellen. Sujet is dus over mijn schutting geklommen en is boven op mijn tafeltje buiten gaan staan.

Nou ja, u kúnt aangifte doen van openbare schennispleging.
In mijn eigen achtertuin godverdomme.

Ik. Wil. Hier. Weg. Ik wil hier heel erg weg.

En ja, lacht u maar. Het zal u zelf maar gebeuren.

Sorry. Janken en lachen tegelijkertijd. Uw geboortedatum, vraagt de politie. En uw geboorteplaats, vraagt de politie er nog achteraan. Heb ik net vorige week opgegeven toen mijn hond werd gemolesteerd door een loslopende hond hier te straat. *vloek* *tier* Ik wil hier echt heel erg graag weg. Dank u.

Een fijne vuurwerkvrije wandeling van een uur. Lopen we terug de wijk in, loopt daar een bullterriër los op straat en ik ken dat beest. Deze Max heeft mijn Otto al eens eerder naar de strot gegrepen. Toen kwam ik er zelf met een bijtwond vanaf en bleef Ot ongedeerd. Tijdens diezelfde strooptocht heeft deze Max ook een angstig Turks meisje gegrepen en gebeten. Nu zie ik hem lopen en ik hoor mezelf al ‘Nee, nee, godverdomme, nee, niet die kuthond.’
Dus wel.
Bullterriërs vind ik al met stip op 1 de meest afzichtelijke en lelijke honden die op deze aardkloot rondlopen. Ze kunnen er niet zo veel aan doen, zelf niet. Ze worden ook maar zo gefokt met die vreselijke kromme neus omdat dat kennelijk als esthetisch wordt gezien. Een eeuw geleden zag de bullterriër er nog een beetje als een normale hond uit.
Deze keer bleef Otto niet ongedeerd. Max zag Ot en dook er bovenop. Dat is dan zo’n moment dat je een belager naar het leven staat. Erop in hengsten en in de ogen prikken was alleen zinloos, want als er een een plaat voor zijn kop heeft dan is dat de bullterriër wel en Max in het bijzonder. Een halsband zat er niet omheen, anders had ik hem daarbij kunnen nemen en hem zachtjes aan dreigen te wurgen. Dan maar bij zijn staart gegrepen. Max liet los en piepte dat hij speeltje Otto weer terug wilde. Dat had Max namelijk zo lekker bij het strotje gegrepen en geschud.
Maar misschien was het wel niet ik die Max bij zijn staart greep.  Max had zijn neus stuk en alle credits daarvoor gaan naar Otto. Ot had alleen wel voldoende verwonding om daarmee naar de dierenarts te stappen. En de rekening daarvan, inclusief zon- en feestdagentarief, ligt inmiddels bij het baasje van Max. Die er niks van begrijpt, want met de jackrusseltjes van zijn zus gaat het ook altijd goed. Helaas pindakaas, Max en baasje. Een volgende keer sta ik niet voor mijzelf in.

Gisteren, eergisteren, inmiddels, heeft er een de euvele moed gehad om vuurwerk naar de honden te gooien terwijl ik ze eind van de middag even, vijf minuten, de gelegenheid gaf om te piesen op een veldje nabij huis omdat ze het in de tuin liever niet doen. Daarom haat ik vuurwerk. Vanuit de grond van mijn hart.
Vanmiddag heb ik geholpen om een ruimte om te kleden tot leuk oudejaarsfeestevenement.
‘Kom je ook?’
NEEN! Driewerf! Nee! Nee! Nee!
Omdat ik vuurwerk haat.
Omdat ik geen feestbeest ben.
Omdat ik iedereen elke dag het allerbeste toewens en niet alleen specifiek bij een jaarwisseling.
Uiteindelijk zat ik vanavond met twee honden op schoot. Ik had het gordijn open gedaan zodat ze het konden zien. Zit de poedel te grommen, naar d’r eigen reflectie in het raam.
Na twee dagen vuurwerkgeweld is de rust weergekeerd. Stilte.
Wat klinkt dat heerlijk.