De boeken van Alain de Botton zijn nog lid van de Boekenleggersclub. De overige drie voor lange avonden en voor in de trein naar Woerden vv, als ik in augustus een cursus ga volgen. Mijn wens om het freelancen te combineren met een parttime baan gaat eindelijk uitkomen, maar voor het parttime werken mag ik eerst op cursus.

Vandaag herlas ik, na De Wetten, Het weerzinwekkende lot van de oude filosoof Socrates, ook van Connie Palmen. Het boekje is een herschreven versie van haar doctoraalscriptie over de relatie tussen taal en werkelijkheid. Haar werk gaat over thema’s rond echt versus onecht, fictie en werkelijkheid en identiteit in relatie tot anderen. In het boekje beschrijft zij onder meer hoe je, in verhalen van anderen, een personage wordt. Je wordt als het ware een beetje gefictionaliseerd. Een personage is immers fictief.

Op het moment dat je spreekt over een ander en zijn naam gebruikt, werk je mee aan het lot van de ander. Het lot van mensen is verbonden met de eigenaardige manier waarop een eigennaam betekenis krijgt en deel gaat uitmaken van de verhalen van anderen.

Het verhaal van de filosoof Socrates, die werd veroordeeld tot het drinken uit de gifbeker, gebruikt Palmen om aan te tonen hoe je lot kan worden bepaald door verhalen van anderen en je zelfs fataal kan worden.

Wat een lot, om een verhaal dat buiten jouw medeweten om over jou de ronde doet, onschadelijk te moeten maken. 

Roddelbladen…

Die verhalen van de anderen heb je juist ook nodig. Je hebt de anderen ook nodig om je gevoel van identiteit aan te ontlenen. Je begeeft je dus altijd in een soort gevarenzone. Maar ook daarmee valt te spelen, kennelijk, zo las ik in dit nieuwsberichtje.

Met blikken van ongeloof, verbazing en verrassing keken de mensen ons aan.

‘Dat hoor je niet zo vaak meer’, luidde de strekking van de meeste reacties.

Toch is het zeer wel mogelijk. R en ik zijn vandaag twaalf en een half jaar samen.

www.kittekat.nl

De kunst van het freelancen zit ‘m er in om voor jezelf het werk te creëren. Dus stond ik vanmorgen op met een aardige gedachte die ik maar eens moest gaan uitwerken om hem binnenkort eens voor te leggen aan een uitgever.

Het lijkt erop dat een van mijn opdrachtgevers me maar blijft inschakelen als er iets met tekst te doen valt. Fijn voor mij en fijn voor de opdrachtgever.

Hee, draaikontje, zei ik tegen Lara terwijl ik met R belde. Draaikontje, vroeg hij. Ja… Lara is het draaikontje van het stel :-)

Werklaptop is in staking gegaan. Jammer van het werk, en van het filmscript waaraan ik had verder willen werken. Ik hoop dat hij morgen weer wakker is. De privé-laptop heeft een iets andere indeling van het toetsenbord, zodat als ik denk dat ik ‘end’ toets, er een \ in mijn scherm staat. Ook de CTRL- en de Fn-toetsen zijn omgedraaid, wat niet handig is.

Lampje knapte.  Waarom heb ik dan nooit een reservelampje in huis?

Boeken die ik aan het lezen ben: De Wetten (Connie Palmen) en De Cappucinojaren (Sue Townsend/Adrian Mole), beiden lid van de Boekenleggersclub. Voor die laatste heb ik speciaal de eerste dagboeken van Adrian Mole aangeschaft. Waarom ik ze niet ooit eerder heb gelezen is me een volslagen raadsel.

Binnenkort wordt mijn eerste korte verhaal gepubliceerd in een plaatselijk bundeltje.

… Nee, ik ben gisteravond toch maar niet met ratel en toeter in mijn eentje de straat op gegaan. Je waarschuwing om dat vooral niet te doen, heeft gewerkt toen ik wat brullend oranje gekleed volk zag langskomen en hen een prullenbak zag vernielen. In plaats daarvan maakte ik met de katten - tot hun grote verbazing - een vreugdedansje door de kamer nadat je gebeld had, en hebben we iets ritueels met Welpie gedaan. Ik hoop wel dat je je snel weer beter voelt. Ik bedoel: jij als sportman weet toch dat je ook eens een verlies moet incasseren? Dat hoort er gewoon bij. Zal ik vanavond anders  iets lekkers voor je koken? Dat gerecht met die worteltjes wat jij zo lekker vond?

(Je wil niet weten wat hierna met Welpie gebeurde…)

Ik voelde me vanavond als de roker die over ruim twee weken de kroeg uit wordt gestuurd.

Nu rook ik, dus dat is ook zo. Jij rookt ook, dus je kunt je er *iets* bij voorstellen. Lief?

Oh, je kijkt natuurlijk het Nederlands elftal. Jij bent vanavond de niet-roker die zich als in de tijd na de eerste juli prima vermaakt in het café.

Het getuuter gaat hier nog steeds door :-(
Belachelijk eigenlijk. Slechts één gewonnen wedstrijd is voor die mensen een excuus om te doen alsof het Nederlands elftal het hele EK al heeft gewonnen, lees: een excuus voor ongebreideld gedrag, scheuren in de auto met de hand vast op de claxon, lawaai schoppen, zuipen, brullen, vuurwerk afschieten, zichzelf verliezen, zuipen, slopen, vernielingen aanrichten, nog meer zuipen en de volgende dag met een kater op het werk nog eens doorgaan met nabrullen.
Of zich ziekmelden.
Ik denk dat dit van het hele EK-gedoe me het meest tegen de borst stuit, de wetenschap dat dit bij elke gewonnen wedstrijd terugkeert, in een steeds heviger vorm naarmate ze langer blijven voetballen, al moet ik eerlijk bekennen dat ik het als psychologisch fenomeen erg interessant vind. Waar komt dat vandaan, dat verlangen tot dit soort opgeklopte uitbundigheid? Zijn ‘we’ zo collectief gefrustreerd dat er iets uitmoet zolang ‘we’ winnen? En als ‘ze’ verliezen, evengoed…? Ik denk dat het hier verder gaat dan een door reclamebureaus gehyped fenomeen.
Wat zouden eigenlijk de werkelijke kosten van zo’n EK zijn? Een avond als vanavond?
Op de avonden dat het Nederlands elftal speelt duik ik onder, ik kijk een dvd of een detective of ik lees een goed boek.